26-01-07

Logopedie en zelfhulp: een moeilijke relatie

De leden van de Vlaamse Stotter Unie worden geregeld uitgenodigd om de Impoco-methode te presenteren aan logopedisten of aan studenten-logopedie. Op zich is dit een goede evolutie, want pakweg tien jaar geleden zou dit onmogelijk geweest zijn. Logopedie en zelfhulp-initiatieven (zoals de Impoco-methode) waren twee totaal verschillende werelden, en heel wat logopedisten lieten niet na om hun afkeur te tonen. Overigens is dit geen typisch Belgisch probleem, want overal in Europa leven beiden op gespannen voet. Vandaag de dag is de tegenstelling gelukkig niet meer zo scherp, maar toch blijven logopedie en zelfhulp twee verschillende werelden. En dat is best spijtig, vooral voor de stotteraars zelf. Waar gaat deze tegenstelling over? Traditioneel zijn weinig logopedisten gespecialiseerd in stotteren, dit bij gebrek aan een degelijke opleiding. De weinige gespecialiseerde logopedisten leren stotteraars ook en vooral om hun probleem te aanvaarden. Simpel gezegd: ze leren stotteraars vloeiend stotteren. Deze boodschap kan inderdaad heilzaam zijn voor lichte stotteraars, maar zware stotteraars hebben er maar weinig boodschap aan. Ze zien hun spraakgebrek als een ernstige hinderpaal in het dagelijks leven, en willen vooral vlotter leren spreken. Op dit vlak schiet de logopedie nog te kort. Net daarom zijn (overal ter wereld) zelfhulp-initiatieven ontstaan. Zijn dit wondermethodes, zoals soms beweerd wordt? Neen, natuurlijk niet. Het gevecht tegen stotteren vergt bloed, zweet en veel tranen. Het is keiharde topsport. Elke dag opnieuw. Het is het verhaal van vallen, opstaan, opnieuw vallen en weer opstaan. Niet iedere stotteraar heeft deze motivatie, net zoals niet iedere sporter genoeg motivatie heeft om naar de top door te stoten. Only the strongest survive in the jungle of stuttering. Toch blijven een aantal logopedisten blind voor de resultaten van zelfhulpmethodes. Dat is spijtig, maar niet helemaal onlogisch. Stottertherapie is helaas ook een keiharde business, en een aantal logopedisten is daarom niet geneigd om door te verwijzen. Dit is bijzonder jammer, vooral wanneer deze hardleerse logopedisten zelf niet de kennis hebben om stotteraars te helpen. En dit geldt helaas voor de grote meerderheid van de Vlaamse logopedisten. Stotteren krijgt dan ook maar weinig aandacht in de opleiding logopedie. Precies daarom zouden een aantal logopedisten hun paardenbril moeten afzetten. De meeste stotteraars kiezen er immers nog altijd voor om vloeiend te leren spreken, eerder dan vlotter te kunnen stotteren. Vandaar mijn oproep aan de logopedisten: stutterers have a dream, make it come true.

22:13 Gepost door Zeemeeuw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: logopedie, zelfhulp, opleiding |  Facebook |