11-11-10

Te hulp schieten

z_p17-stammering.jpgVolgens de Nederlandse stottertherapeute Yvonne Driessen willen mensen de stotteraar vaak te hulp schieten. "Maar daardoor geef je die persoon de boodschap mee dat je het gesprek te lang vindt duren. Je hebt dus niet het geduld om naar de persoon te luisteren." Beter is het volgens haar om, bijvoorbeeld, als de persoon zijn zin af heeft, te zeggen: Nou, dat was een lastige, hè. "Je toont dan begrip. Stel dat je net zou doen alsof er niets aan de hand is. Dat kan ook weer spanning opleveren." Mensen die stotteren, kunnen heel wat narigheid tegenkomen in het dagelijkse leven. "Stel dat je telefonisch een pizza moet bestellen. Het komt voor dat de pizzaverkoper de hoorn op de haak gooit omdat hij het te lang vindt duren. Onze maatschappij is ingesteld op snel, snel, snel". Bij veel mensen gaat stotteren op den duur over, of wordt het minder, al dan niet na therapie. Stotteren komt in veel gevallen omdat er een probleem is bij de aansturing van de praatspieren. De aandoening kan erfelijk zijn. Jongens hebben het vaker dan meisjes, waarom is niet bekend. (Bron: Belga)

18:31 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: helpen, pizza, spreken, snel, sneller, hulp |  Facebook |

21-03-10

Demosthenes, stotteraar en groot redenaar

DemosthenesNouyDe Griek Demosthenes (384 - 322 voor Christus) wordt algemeen beschouwd als de grootste redenaar uit de oudheid. Niemand had dit van hem verwacht, want hij had een spraakgebrek. Zijn eerste toespraak lokte alleen maar spot uit omwille van zijn gestotter. Maar Demosthenes gaf niet op. Hij oefende met keitjes in de mond om zijn articulatiespieren te ontwikkelen. En hij ging staan galmen boven de branding van de zee om zijn stem kracht te geven. Hij rende ook de bergen op, terwijl hij verzen reciteerde. Zo oefende hij zijn ademhaling. En hij druppelde olijfolie in zijn neus om de resonans van zijn hoofdholten te verbeteren. En in zijn blote lijf ging hij onder een zwaard staan om van die vervelende opgetrokken schouders (en dus een hoge ademhaling) tijdens het spreken af te komen. Je moet er wat voor over hebben om als stotteraar faam te ontwikkelen als redenaar!

22:04 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: demosthenes, griekenland, griek, zee, spreken, stem, berg, zwaard |  Facebook |

20-02-10

Stotteren zit in de genen

dnaStotteren komt niet voort uit een gebrek aan wilskracht of een wankel zelfvertrouwen, maar vindt zijn oorsprong in een overgeërfd genetisch defect. Dat suggereert althans de vondst van drie genen die, mits ze in beschadigde vorm worden overgeërfd, een haperende spraak opleveren. Gek genoeg gaat het niet om genen die betrokken zijn bij de verwerving van spraak, maar wel bij de stofwisseling, melden Amerikaanse artsen in het New England Journal of Medicine.Omdat stotteren nogal eens in de familie zit, gingen de onderzoekers van de National Institutes of Health in het bloed van dergelijke families op zoek naar een mogelijke erfelijke oorzaak. Daarbij kregen ze de hulp van 46 met elkaar verwante Pakistaanse families waarin stotteren veelvuldig voorkomt; zowel stotterende als niet-stotterende familieleden stonden vrijwillig bloed af voor het onderzoek. Doorkammen van meer dan tien miljoen DNA-letters per persoon leverde in het geval van stotterende familieleden een 'tikfoutje' op in het gen GNPTAB, dat bij niet-stotterende familieleden niet voorkwam, aldus de Amerikanen in het NEJM.GNPTAB regelt de afbraak en recyclage van onderdelen van onze lichaamscellen. Dat gebeurt in een celonderdeel dat 'lysosoom' heet (en dat werd ontdekt door de Belgische Nobelprijswinnaar Christian de Duve). Verder onderzoek leverde ook nog tikfouten op in twee andere, eveneens bij de lysosoomstofwisseling betrokken genen: GNPTG en NAGPA. Ook hier kwamen tikfouten alleen voor bij stotterende familieleden, niet bij de rest.Twee van de drie genen waren eerder al in verband gebracht met ernstige stofwisselingsziekten als mucolipidose en de ziekte van Tay-Sachs. Die ziekten ontstaan als afvalstoffen zich ophopen in het lysosoom, zonder te worden gerecycleerd. 'In de loop der jaren zijn talloze oorzaken geopperd voor stotteren', zegt onderzoeksleider Dennis Drayna op de site van het blad Science. 'Een stofwisselingsziekte was daar nooit bij.'Lysosomale stapelingsziekten lopen doorgaans fataal af, al krijgen patiënten tegenwoordig soms kunstmatige enzymsupplementen om het ziekteverloop te remmen. Bij stapelingsziekten zijn de betrokken genen veel zwaarder beschadigd dan bij stotteraars - zo zwaar dat er nauwelijks nog stofwisselingsenzymen worden aangemaakt. Die worden bij stotteraars wel nog gevormd, zij het met de nodige schoonheidsfoutjes. De vraag is nu of enzymtherapie stotteraars van hun spraakgebrek zou kunnen afhelpen.Dennis Drayna hoopt in elk geval dat zijn ontdekking stotteraars over de hele wereld wat meer respect zal opleveren, nu duidelijk is geworden dat hun gebrek een biologische achtergrond heeft, en geen gedragsprobleem is.Toch zijn tikfouten in genen niet in alle gevallen een verklaring voor stotteren - slechts zes procent van 270 Amerikaanse en Britse stotteraars hadden schrijffouten in Drayna's drie genen. Drayna schat dat wereldwijd bij een op de tien stotteraars een van de drie genen beschadigd is - hoe de overige 90% aan zijn spraakstoornis komt, weet hij niet.Ook onverklaard blijft hoe het komt dat haast iedereen in de loop van zijn leven wel eens stottert (probeert u onderstaande zin maar eens vijf keer na elkaar snel uit te spreken) en dat dit stotteren in de meeste gevallen vanzelf overgaat. Vijf op de honderd kinderen stotteren, tegen nog slechts een op de honderd volwassenen. (Bron: De Standaard, 18 februari 2010)

17:56 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gebrek, spreken, stotteren, genen, familie, bloed, gen |  Facebook |

10-01-10

Nieuwe anti-stotterstage tijdens de krokusvakantie

logolien2 De bekende Franse stottertherapeut, Ivan Impoco, geeft tijdens de komende krokusvakantie opnieuw een 4-daagse anti-stotterstage in Vlaanderen. Deze stage vindt plaats van woensdag 17 tot zaterdag 20 februari in de buurt van het Oost-Vlaamse Aalst. Er zijn nog enkele plaatsjes beschikbaar. Ook last van stotteren en interesse in zo'n stage? Neem dan vrijblijvend contact op met de vrijwilligers van de Vlaamse Stotter Unie, die u graag verdere info geven via 0485/95.35.33 (na 19 uur). Meer info over de Impoco-methode vindt u nog op www.impoco.be .

29-01-09

iPhone helpt bij behandeling tegen stotteren

screen-capture7-193x249 De iPhone is van alle markten thuis. Een mooi voorbeeld daarvan is te vinden bij het Hollins Communications Research Institute (HCRI), waar ze een proef hebben afgerond met een stottertherapie waarin de iPhone een cruciale rol speelde. De iPhone werd voorzien van een stem-monitoringsysteem waarmee spreekgedrag werd vastgelegd en geëvalueerd. Tijdens het praten zagen de gebruikers meteen in beeld hoe vloeiend het praten verliep, zodat ze beter konden trainen.De opnames werden ook naar HCRI gestuurd, zodat de therapeuten de training daarop konden aanpassen.Volgens de betrokkenen heeft de iPhone de verwachtingen ruimschoots overtroffen. De gebruikers waren ook extreem positief, met als gevolg dat HCRI de iPhone gaat opnemen als standaard onderdeel van de behandeling. (Bron: www.iphoneclub.nl)

19:35 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: therapie, iphone, stotteren, praten, spreken |  Facebook |

04-01-09

“ONZE ANGST OM TE SPREKEN IS EINDELIJK VERDWENEN” (Dag Allemaal, 2008)

dag allemaalStotteren legt voor duizenden Vlamingen een hypotheek op hun sociale leven. In het Oost-Vlaamse Wieze volgden we een vierdaagse stage van therapeut Ivan Impoco. De bedenker van de gelijknamige Impoco-methode boekt schitterende resultaten, zelfs wanneer elke andere therapie faalde. Wat hebben prins Albert van Monaco, Bruce Willis en Mr. Bean met elkaar gemeen? Stuk voor stuk stotteren ze. En ze zijn zeker niet de enigen. Naar schatting één procent van de bevolking kampt met hetzelfde probleem. In ons land gaat het om zo’n 100.000 personen, meestal mannen. Gelukkig zijn er oplossingen zoals de revolutionaire Impoco-methode, die aan de hand van spieroefeningen het stotteren helpt onderdrukken. Tijdens de voorbije krokusvakantie kwam de bedenker, de Fransman Ivan Impoco (52), naar Wieze om enkele Vlaamse pupillen te onderwijzen en hen van hun spraakgebrek af te helpen. Ruben Luycx (10) uit Blankenberge en Toa Van der Veken (15) uit Baal maken zich op voor hun eerste oefening. Ze moeten met een gsm naar een restaurant bellen en vragen wat de dagsoep is. Eerst moeten echter alle aanwezigen – ook de ouders – in een cirkel staan en de vraag woord voor woord voorzeggen. Toa mag als eerste bellen en brengt het er goed af. Haar restaurant heeft broccolisoep in de aanbieding. Dan is het de beurt aan Ruben. Wanneer hij na afloop de telefoon neerlegt, kijkt hij beteuterd. “Er is geen dagsoep, het restaurant is gesloten.”Griet en Rene, de ouders van Ruben, zijn in ieder geval blij dat hun zoon naar de stage wilde. “Tot nu toe werd hij gelukkig nooit uitgelachen. Maar binnenkort gaat hij naar de grote school, met andere leraren en klasgenoten. En hij heeft het nu al zo moeilijk met voorlezen in de klas.” Door zijn spraakprobleem is Ruben een timide jongen. Hij gaat nooit naar de bakker of slager. De supermarkt is geen probleem, omdat hij de boodschappen daar maar voor het nemen heeft.Het opvallende aan de Impoco-methode zijn de spiercontracties in de bovenarmen. Bij iedere lettergreep spannen de leerlingen hun biceps op. Dat helpt om de aandacht af te leiden. Daarnaast wordt aangeraden om niet te veel te articuleren. “Het probleem is namelijk dat stotteraars te veel hun best doen”, zegt de lesgever. Ivan Impoco, tot zijn 27ste zelf een hevig stotteraar – “Ik stak vroeger in de klas nooit mijn vinger op, uit angst om te spreken” – vergelijkt stotteren met een ijsberg. “Slechts een klein deel is zichtbaar voor de buitenwereld, het overgrote deel blijft verborgen. Daarmee bedoel ik het vluchtgedrag: mensen die stotteren, vermijden niet alleen de woorden waarmee ze het moeilijk hebben, maar ook situaties waarin ze aan het woord moeten komen.”Vaak is stotteren erfelijk. In de familie van Toa heeft haar opa het ook. “Hij voelt zich rot dat zijn kleindochter hetzelfde heeft”, zegt de moeder van Toa. “Wanneer de nieuwjaarsbrieven worden voorgelezen, zonderen die twee zich altijd even af. Dat zijn heel emotionele momenten. Hij is apetrots wanneer Toa zonder haperen haar brief kan voorlezen. Ze zijn er allebei wel eens opstandig door geweest: “Waarom moet net mij dit overkomen? Toa’s zus Jana daarentegen spreekt zeer vlot, en heeft ook weinig geduld om te wachten tot haar zus is uitgesproken.” De ouders van Toa hebben werkelijk alles geprobeerd, van dictielessen tot acht jaar logopedie. Maar in bepaalde situaties, vooral bij stress en vermoeidheid, blokkeert Toa nog altijd. Daarom proberen ze het nu in Wieze. Jeffrey Reilhof (20) uit Tielt begeleidt tijdens deze stage de nieuwe leerlingen. Amper twaalf maanden geleden zat hij hier zelf op de schoolbanken, een hoopje ellende omdat zijn leven vergald werd door zijn spraakgebrek. “Ik studeerde bank- en verzekeringswezen”, vertelt Jeffrey. “Iedereen zei me dat ik nooit een job zou vinden, omdat ik klanten niet te woord zou kunnen staan.” Een jaar later staat hij op het punt om zijn stage bij een verzekeringsfirma te beginnen en praat hij bij wijze van spreken iedereen onder tafel. Wel nog merkbaar zijn de contracties in zijn linkerbovenarm, die iedere lettergreep ondersteunen. “Sindsdien ben ik veel meer zelfverzekerd. Vroeger liet ik zelfs mijn drank op café door vrienden bestellen.” De sfeer tijdens het middagmaal zit goed. De deelnemers zijn blij dat ze kunnen praten met lotgenoten. En er mag al eens gelachen worden. “Heb jij ook soms mensen die je proberen aan te vullen als je hapert?”, vraagt Jeffrey aan Toa. “Dan zeg je bijvoorbeeld ko-ko-ko.. en raden zij ‘cola?’, terwijl je eigenlijk ‘koffie’ bedoelt. Heel irritant.”Lacherige reacties vinden zij niet altijd erg. Jeffrey geeft toe dat hij hartelijk kan lachen om de typetjes van Jacques Vermeire, als die niet uit hun woorden raken. Toa is strijdlustiger. “Als iemand mij op school uitlacht of nadoet, word ik meestal boos.” De assertieve meid heeft een nette manier gevonden om zich te wapenen. “Laatst kwam ik in een nieuwe turngroep. “Ik ben Toa en ik stotter”, stelde ik mezelf voor. Als er dan nog problemen zijn, ligt het aan de luisteraar.”Voor de praktijkoefeningen zakken we af naar Aalst, waar de sporen van het carnaval nog overal zichtbaar zijn. Toa stapt er een infowinkel van De Lijn binnen. “Hoeveel kost een Buzzy Pazz?”, vraagt ze aan het loket. Hoewel ze het voortreffelijk doet, is ze achteraf niet helemaal tevreden. “Een keer gehaperd”, zucht ze. Toch is de verbetering al duidelijk. “Ik struikelde vroeger vooral over de letter ‘p’. ‘Buzzy Pazz’ zou dus een obstakel zijn geweest.”Met Ruben stappen we vervolgens een krantenwinkel binnen. “Verkoopt u ook telefoonkaarten?”, informeert hij bij uitbaatster Tanja. Het loopt alsnog mis wanneer Tanja vraagt welke kaarten hij zoekt en Ruben ‘Pay & Go’ wil zeggen. Tanja is echter geduldig. “Ik krijg wel vaker mensen over de vloer die niet goed uit hun woorden komen en dat zijn heus niet allemaal stotteraars”, zegt Tanja met de glimlach. Als hij de winkel verlaat, wordt Ruben opgevangen door zijn ouders, die hem proberen troosten. Na amper drie stagedagen is toch ook bij Ruben de verbetering ronduit spectaculair. Maar iedereen hier blijft realistisch. “Stotteren is geen ziekte, er is dus ook geen pil voor”, zegt Jeffrey. “Ik besef dat ik altijd een stotteraar zal blijven. Zodra ik mijn oefeningen verwaarloos, kan het ieder moment weer terugkomen.” GUY VAN GESTEL (Uit: Dag Allemaal, 2008)

21-10-08

Wereldstotterdag

isad08Morgen, woensdag 22 oktober, vindt de elfde uitgave plaats van de jaarlijkse Wereldstotterdag. Al spreken de Engelstalige organisatoren liever van de 'International Stuttering Awareness Day' (ISAD). Thema dit jaar is 'Don't be afraid of stuttering'. Bedoeling is om het taboe verder te doorbreken dat nog altijd rond stotteren hangt. Wereldstotterdag staat traditioneel synoniem voor: INTERACTION, NETWORKING, TALKING, EDUCATING, RESPONDING, NOURISHING THE SPIRIT, ASSERTING OUR RIGHTS, TELLING THE WORLD, INVITING PARTICIPATION, ORGANIZING ACTIVITIES, NURTURING NEW PROGRAMS, ADVOCATING, LISTENING TO EACH OTHER, STRENGTHENING WORLDWIDE EFFORTS, TEACHING, UNDERSTANDING, THINKING IN NEW WAYS, TEAMWORK, EARLY INTERVENTION, REACHING OUT, INITIATING DIALOGUE, NOW IS THE TIME, GLOBAL AWARENESS & ACTION, ADVERTISING, WRITING THE MEDIA,ALONE NO MORE, REPLENSIHING THE SPIRIT, EMPATHIZING, NEW IDEAS, EMPOWERING, SHARING ONE VOICE, SPEAKING FREELY, DISTRIBUTING HELPFUL INFORMATION, ACKNOWLEDGING OUR HISTORY, YOU CAN MAKE A DIFFERENCE.

14-02-08

Liefdesverhaal uit de oude doos: Steven verklaarde zingend zijn liefde aan Annika bij Bart Peeters (2004)

,,Rond mijn elfde heb ik veel gezwegen,'' zegt Steven De Smet (24). Steven stottert, maar niet als hij zingt. Dus verklaarde hij zondagavond in Bart Peeters' Geen zorgen tot Paniek zingend zijn liefde aan zijn Annika. Steven De Smet is net terug van zijn dagtaak bij een chocolademaker. ,,Ik was eerst bij de concurrentie gaan solliciteren. Maar op de personeelsdienst daar zeiden ze - nadat ze me hoorden praten - dat ik niet communicatief genoeg was. Dat was al iets subtieler geformuleerd dan de pesterijen die ik op school moest ondergaan.'' ,,Tot voor ik naar school moest, besefte ik eigenlijk niet dat ik stotterde. De spot van mijn klasgenootjes maakte wel meteen duidelijk dat er iets scheelde met mijn spraak. Soms hakten ze echt op mijn ziel in. Bijvoorbeeld in de voorbereiding van de eerste communie. Eerst was me beloofd dat ik zou mogen voorlezen in de kerk. Mijn moeder glom van trots. Toen mocht ik plots niet meer voorlezen en was ik nog goed genoeg om in de mis een bal te dragen.'' ,,Stotteren. Ik blijf het een mysterie vinden. Ik kan perfect denken wat ik wil zeggen, maar het niet uitspreken. Mensen denken soms dat een stotteraar ook stottert in zijn denken. Dat is dus niet waar.'' ,,Ik volgde al talloze therapieën. Tot en met een kruidenkuur. Dan moest ik pilletjes onder mijn tong laten smelten. Aanvankelijk leek het allemaal te helpen. Voor mij is trouwens alle begin gemakkelijk. Wanneer ik iemand leer kennen, dan stotter ik niet. Pas wanneer ik iemand een tijdje ken en me op mijn gemak voel, begin ik te stotteren.'' ,,Dat was ook zo met Annika. We hebben elkaar leren kennen via internet. Eerst hebben we drie maanden met elkaar gechat en dan toch eens afgesproken. In een van mijn laatste mails had ik Annika wel gezegd dat ik stotter, maar toen ik haar de eerste keer zag, kon ik vlot doorpraten. Nu al lang niet meer.'' In de zomer van volgend jaar gaan Annika en Steven trouwen. Annika zegt dat ze zich al lang niet meer stoort aan de manier waarop Steven praat. Ze zou het zelfs raar vinden als hij plots een vlotte prater zou worden. Steven: ,,Als ik mocht kiezen, dan had ik liever toch geen spraakgebrek. Zeker als kind heb ik veel gezwegen. Nu laat ik niet meer over me heen lopen. Nu zeg ik: zwijg eens even, ik wil eerst iets zeggen.'' ,,Meisjes waren eigenlijk nooit een probleem. Voor Annika had ik al eens een lange relatie en nadien een paar korte. Op dat punt heb ik dus geen kansen gemist. Misschien wel op beroepsvlak. Ik had graag iets gedaan op tv. Presenteren bijvoorbeeld. Of een zangcarrière. Dat misschien nog het liefst.'' ,,Ik heb meegedaan aan de preselectie voor Idool 2004. In de derde voorronde ben ik gesneuveld. Misschien omdat ik stotter? Ik denk dat ik het verdien om als zanger een kans te krijgen. Hopelijk hebben veel mensen zondagavond naar tv gekeken en komt er alsnog een aanbieding. Als kind heb ik al eens gezongen op tv. In de Kinderacademie op VTM. Dat ging goed. Maar toen Walter Capiau me vroeg wie me naar de studio had gebracht, begon ik toch weer te stotteren.'' Stevens moeder komt erbij: ,, Ja, ik heb lang met een schuldgevoel gezeten over Stevens stotteren. Van waar had hij het? Deed hij mijn broer na, die ook stottert? Ik betaal graag voor Stevens therapieën. Vorig jaar is hij naar de nieuwe Franse goeroe Ivan Impoco gegaan: 750 euro voor een sessie van vier dagen.'' ,,Nu voel ik me niet meer schuldig of beschaamd. Nu ben ik trots op mijn zoon. Ik krijg nog steeds de tranen in de ogen wanneer ik terugdenk aan wat hij zondagavond deed. Ik zeg hem: hoeveel vaders kunnen tegen hun kinderen zeggen dat ze in het Amerikaans Theater hebben gezongen?'' Denkt Steven dan al aan kinderen? Steven: ,,Heel zeker. Volgend jaar trouwen Annika en ik en dan mogen er snel kinderen komen. En nee, ik ben niet bang dat ze ook zouden stotteren.'' (Bron: Het Nieuwsblad, 9 november 2004)