23-11-07

Spreken voor studenten logopedie in Antwerpen

lessius hogeschoolOp donderdagavond 15 november was de Vlaamse Stotter Unie opnieuw uitgenodigd om te komen spreken voor studenten logopedie. Ditmaal was Antwerpen de locatie, en deed de Lessius Hogeschool dienst als gastheer. Ik (Philippe) was samen met 3 andere stotteraars aanwezig, allen van een andere therapeutische strekking. Dat is op telkens heel interessant aan zo'n avond, zo'n kennismaking met andere therapievormen. Grosso modo zijn er twee grote therapeutische families: 'fluency shaping' versus 'stuttering modification'. De bedoeling van fluency shaping is om stotteraars vlotter te leren spreken, terwijl modificatie-therapieën eerder de nadruk leggen op het aanvaarden van stotteren. Zelfhulp-initiatieven zoals de Impoco-methode zijn fluency shaping, terwijl de logopedie vooral volgens de modificatie-methode werkt. Tijdens zo'n gespreksavond komen de verschillen tussen de therapeutische strekkingen telkens mooi tot uiting. Al is er wel vaak een constante: werken aan het zelfvertrouwen komt bij alle therapieën terug. Dat is ook het allerbelangrijkste bij de Impoco-methode: sterk in je schoenen staan, hoe moeilijk dat soms ook is. Pas daarna komen die legendarische spiercontracties. Een goede stottertherapeut moet eigenlijk voor 70 procent psycholoog zijn. Niet voor niets zegt Ivan Impoco steeds dat het mentale primeert op het vocale. Dat is ook de boodschap die ik dan meegeef op zo'n gespreksavond. Eerst deed ik mijn persoonlijk stotterverhaal voor een groep van zo'n 60 studentes, daarna herhaalde ik mijn betoog nog eens in de kleinere groepjes van telkens zo'n 15 studentes. Op die manier kregen de studentes ook de kans om vragen te stellen. Waar je ook gaat spreken in Vlaanderen, dezelfde vragen komen steeds terug. Other place, same questions dus. Of het niet moeilijk is om telkens spiercontracties te doen? Neen dus, want het is na al die jaren een gewoonte geworden. En of ik nog iets doe aan mijn stotteren? Ja dus, elke dag doe ik nog 15 minuten speciale oefeningen. Al is de beste oefening vaak de praktijk: elke dag bellen of gewoon iets bestellen. Ik maakte meteen van de gelegenheid gebruik om eens navraag te doen of de studentes zich ook effectief willen specialiseren in stotteren. De interesse van de studentes bleek groter dan eerst gedacht. Ze krijgen van de Lessius Hogeschool dan ook een mooie kans. Volgend jaar start er immers de 'European Clinical Specialization Fluency Disorders' (ECSF). Dat is een specialisatie-opleiding tot stottertherapeut, ontwikkeld door 8 universiteiten/hogescholen van 5 verschillende Europese landen (België, Duitsland, Ierland, Malta en Zweden). Op zich vind ik zo'n initiatief wel positief, alleen hoop ik dat fluency shaping-therapieën ook een plaats krijgen in het curriculum. Het probleem is ook vaak dat de kennis over dit soort therapieën ontbreekt. En onbekend maakt nu eenmaal onbemind. Het feit dat ook buitenlandse hogescholen meedoen aan de gespecialiseerde opleiding, kan op dit vlak nieuwe perspectieven openen. Time will tell...

23:30 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, hogeschool, debat, opleiding |  Facebook |

26-01-07

Logopedie en zelfhulp: een moeilijke relatie

De leden van de Vlaamse Stotter Unie worden geregeld uitgenodigd om de Impoco-methode te presenteren aan logopedisten of aan studenten-logopedie. Op zich is dit een goede evolutie, want pakweg tien jaar geleden zou dit onmogelijk geweest zijn. Logopedie en zelfhulp-initiatieven (zoals de Impoco-methode) waren twee totaal verschillende werelden, en heel wat logopedisten lieten niet na om hun afkeur te tonen. Overigens is dit geen typisch Belgisch probleem, want overal in Europa leven beiden op gespannen voet. Vandaag de dag is de tegenstelling gelukkig niet meer zo scherp, maar toch blijven logopedie en zelfhulp twee verschillende werelden. En dat is best spijtig, vooral voor de stotteraars zelf. Waar gaat deze tegenstelling over? Traditioneel zijn weinig logopedisten gespecialiseerd in stotteren, dit bij gebrek aan een degelijke opleiding. De weinige gespecialiseerde logopedisten leren stotteraars ook en vooral om hun probleem te aanvaarden. Simpel gezegd: ze leren stotteraars vloeiend stotteren. Deze boodschap kan inderdaad heilzaam zijn voor lichte stotteraars, maar zware stotteraars hebben er maar weinig boodschap aan. Ze zien hun spraakgebrek als een ernstige hinderpaal in het dagelijks leven, en willen vooral vlotter leren spreken. Op dit vlak schiet de logopedie nog te kort. Net daarom zijn (overal ter wereld) zelfhulp-initiatieven ontstaan. Zijn dit wondermethodes, zoals soms beweerd wordt? Neen, natuurlijk niet. Het gevecht tegen stotteren vergt bloed, zweet en veel tranen. Het is keiharde topsport. Elke dag opnieuw. Het is het verhaal van vallen, opstaan, opnieuw vallen en weer opstaan. Niet iedere stotteraar heeft deze motivatie, net zoals niet iedere sporter genoeg motivatie heeft om naar de top door te stoten. Only the strongest survive in the jungle of stuttering. Toch blijven een aantal logopedisten blind voor de resultaten van zelfhulpmethodes. Dat is spijtig, maar niet helemaal onlogisch. Stottertherapie is helaas ook een keiharde business, en een aantal logopedisten is daarom niet geneigd om door te verwijzen. Dit is bijzonder jammer, vooral wanneer deze hardleerse logopedisten zelf niet de kennis hebben om stotteraars te helpen. En dit geldt helaas voor de grote meerderheid van de Vlaamse logopedisten. Stotteren krijgt dan ook maar weinig aandacht in de opleiding logopedie. Precies daarom zouden een aantal logopedisten hun paardenbril moeten afzetten. De meeste stotteraars kiezen er immers nog altijd voor om vloeiend te leren spreken, eerder dan vlotter te kunnen stotteren. Vandaar mijn oproep aan de logopedisten: stutterers have a dream, make it come true.

22:13 Gepost door Zeemeeuw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: logopedie, zelfhulp, opleiding |  Facebook |