16-10-07

Spreken voor studenten logopedie in Brugge

KHBO_colorprintOp uitnodiging van onze vrienden van Stotterforum wordt de VSU geregeld gevraagd om te komen spreken voor studenten logopedie. Dat was ook gisteren (maandag 15 oktober) het geval, toen we verwacht werden aan de KHBO in Brugge. Ikzelf (Philippe) was de vertegenwoordiger van de Vlaamse Stotter Unie. Daarnaast waren er nog een 6-tal andere stotteraars van de partij. Gastvrouw van dienst was docente en logopediste Anne Breda. Zo'n gespreksavond met toekomstige logopedisten is altijd erg interessant. Zeker als je een groep van 30 studentes moet toespreken, zoals gisteren het geval was. Ik was immers een van de 3 'moedigen', die op voorhand bereid was gevonden om een dergelijke 'uitdaging' aan te gaan. Nu ja, uitdaging is intussen een groot woord. Want ik heb het ondertussen al verschillende malen gedaan, zodat het presenteren stilaan routine begint te worden. Maar toch word je voor zo'n grote groep geconfronteerd met een spreeksituatie die je in het dagelijks leven maar zelden tegenkomt. Het komt er dus op aan om de Impoco-techniek goed toe te passen, anders dreig je in een dergelijke situatie in de problemen te komen. In totaal hield ik een korte redevoering van zo'n 10 minuten. Alles ging heel vlot. Ik vertelde m'n stotter-CV: van hoe ik op m'n achtste begon te stotteren, over de jarenlange logopedie tot de Impoco-methode. Heel opvallend vind ik het feit dat zo weinig jongens de opleiding logopedie volgen, want in mijn jeugdjaren ging ik meestal in therapie bij mannelijke logopedisten. Maar blijkbaar heeft de emancipatie zijn werk gedaan, want gisteren waren er wel 30 meisjesstudenten tegenover slechts een jongen. Al is dat al een vooruitgang tegenover vorig jaar, want toen zat er in het laatste jaar geen enkele jongen. Maar goed, na de toespraak voor de grote groep studenten, verspreidden we ons in een 7-tal kleinere groepjes. Het gaf de studentes de kans om in kleinere kring vragen te stellen aan de mensen die stotteren. Om het kwartier moesten de stotteraars dan doorschuiven naar een volgende groep. Ikzelf kreeg natuurlijk vooral vragen over de Impoco-methode. "Is dat niet lastig om de hele dag spiercontracties te doen", was een veelvoorkomende vraag. Ik begrijp de vraag natuurlijk wel. Ik had immers dezelfde vraag toen ik voor het eerst over de Impoco-methode hoorde. Maar voor mij zijn die spiercontracties na al die jaren een soort van automatisme geworden. Ik heb er ook geen erg meer in dat ik ze doe. Ik doe ze ook zo snel dat het nog nauwelijks opvalt. Pas wanneer ik opnieuw dreig te blokkeren, praat ik langzamer. Het is een beetje vergelijkbaar met autorijden. Wanneer je op een autosnelweg rijdt, ga je ook in vijfde versnelling. Maar wanneer er plots een scherpe helling opduikt, moet je weer terug naar derde. Zo is het ook met mijn spreektechniek. Of je kan het nog anders formuleren: niet-stotteraars gebruiken een automatische versnellingsbak, terwijl ikzelf een manuele versnellingsbak heb om te spreken. Ik vind het trouwens heel belangrijk dat je op zo'n avond een genuanceerd beeld schetst van je stottertherapie. Mij zal je nooit horen zeggen dat de Impoco-methode DE therapie is tegen stotteren. Die bestaat immers niet. Eigenlijk kan je stellen dat vooral zwaardere stotteraars gebaat zijn met spreektechnieken à la Impoco. De Impoco-methode is immers zo'n radicale andere manier van praten, dat lichte stotteraars hem sowieso niet altijd gaan gebruiken wanneer het ook zonder lukt. Traditioneel werkt de klassieke logopedie anders. De logopedische wereld is altijd erg beïnvloed geweest door de opvattingen van de Amerikaanse professor spraakpathologie Charles Von Riper (1905-1995). Voor de niet-gewijden: professor Von Riper stotterde zelf, en vond dat stotteraars hun spraakgebrek moesten leren aanvaarden. Eens hun stotteren aanvaard, zouden ze opgelucht zijn en vlotter beginnen praten. Nu ja, zo'n boodschap van "je moet je stotteren aanvaarden", kan je inderdaad meegeven aan lichte stotteraars, maar zware stotteraars (zoals ikzelf) hebben daar maar weinig boodschap aan. Eens buiten de therapiekamer, beginnen ze bij de eerste de beste gelegenheid weer te haperen. Het zelfbeeld daalt dan crescendo. Zomaar je stotteren aanvaarden, is dus niet altijd een optie.Dat vind ik dan belangrijk om mee te geven op zo'n gespreksavond met toekomstige logopedisten. Maar tegelijk wil ik niet verder polariseren tussen de wereld van zelfhulp en de klassieke logopedie. Want beiden kunnen best veel van elkaar leren. Ze bekijken immers hetzelfde probleem, maar elk vanuit een ander oogpunt: de logopedie vanuit theoretisch, en de zelfhulp vanuit praktisch oogpunt. Helaas gebeurt dat 'leren van elkaar' in de praktijk nog veel te weinig. Maar hopelijk vormen gespreksavonden als deze daarvoor een eerste aanzet.

22:34 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: studenten, logopedie, brugge, school |  Facebook |