18-06-07

Aanvaarding

Terwijl ik naar huis terugkeer. Zie hoe de nacht valt. Vraag ik me af: wat ging er fout met mijn spraak. Wat is me toch overkomen. De eerste zin was luid en krachtig. Ik was blij: het zou lukken. Iedereen keek naar me op. Ik voelde een trots. Ik had mijn best gedaan. Traag en moeizaam. Maar plots was die prop daar weer. Helaas, alle vlotheid weer weg. Hoe meer ik erover nadacht. Hoe meer ik mezelf verachtte. Eens te meer had ik te hoog gemikt. Nog maar eens over mijn grens gegaan. Toen dacht ik; dit kan niet meer. Ik begrijp het niet meer. Hoe meer ik mezelf trachtte te bewijzen. Des te groter mijn mislukking. Vergeten en zonder vrienden. Mijn hart was zwaar als een steen. Ik was nergens goed voor, zonder stem. Ik kon niet alleen verder. De nacht viel, rusteloos in mijn gebeden. Ik vroeg God: luister naar mij. Waarom had je me weer ontgoocheld. Terwijl anderen wel kansen kregen. Mijn probleem woog zo zwaar. Ik zocht een uitweg, iemand bij wie ik terecht kon, die me kende. Het kon zo niet meer verder. De nacht was over. De dageraad, zeggen ze brengt raad. In de anderen rond mij voelde ik me minder eenzaam, minder radeloos. Hoe meer ik naar de andere trok, hoe ik zijn problemen leerde kennen. De mijn waren niet zo erg. Ik wist: er is nog veel te doen. Het stotteren zal niet stoppen. Dat weet ik wel, mijn beslissing is te aanvaarden. Zonder ontkennen of verdrukken. Stotteren is een deel van mij. Ik aanvaard het nu. Als dat mijn kruis is. God, dan is dat goed voor mij. Ik keer terug naar huis. Door de stille nacht. Stotteren heeft me nog in haar macht. Maar morgen aanvaard ik dat toch. ('Aanvaarding' is een gedicht van de stotterende priester Dirk Vannetelbosch uit Brussel. Hij schreef het voor de Britse zelfhulpgroep van stotteraars.)

18:06 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanvaarding, stotteren, priester |  Facebook |