27-06-07

Stotteren op TV

Ongeveer een jaar geleden zond het VRT-programma Koppen zomer een Britse reportage uit over stotteren. In de uitzending werd ook een jongen opgevoerd, die er aan de telefoon maar niet in slaagde zijn naam uit te spreken. Een pijnlijk moment, maar het toont nogmaals aan hoezeer mensen die stotteren elke dag geconfronteerd worden met hun handicap.

21:33 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrt, tv, stotteren, reportage |  Facebook |

18-06-07

Aanvaarding

Terwijl ik naar huis terugkeer. Zie hoe de nacht valt. Vraag ik me af: wat ging er fout met mijn spraak. Wat is me toch overkomen. De eerste zin was luid en krachtig. Ik was blij: het zou lukken. Iedereen keek naar me op. Ik voelde een trots. Ik had mijn best gedaan. Traag en moeizaam. Maar plots was die prop daar weer. Helaas, alle vlotheid weer weg. Hoe meer ik erover nadacht. Hoe meer ik mezelf verachtte. Eens te meer had ik te hoog gemikt. Nog maar eens over mijn grens gegaan. Toen dacht ik; dit kan niet meer. Ik begrijp het niet meer. Hoe meer ik mezelf trachtte te bewijzen. Des te groter mijn mislukking. Vergeten en zonder vrienden. Mijn hart was zwaar als een steen. Ik was nergens goed voor, zonder stem. Ik kon niet alleen verder. De nacht viel, rusteloos in mijn gebeden. Ik vroeg God: luister naar mij. Waarom had je me weer ontgoocheld. Terwijl anderen wel kansen kregen. Mijn probleem woog zo zwaar. Ik zocht een uitweg, iemand bij wie ik terecht kon, die me kende. Het kon zo niet meer verder. De nacht was over. De dageraad, zeggen ze brengt raad. In de anderen rond mij voelde ik me minder eenzaam, minder radeloos. Hoe meer ik naar de andere trok, hoe ik zijn problemen leerde kennen. De mijn waren niet zo erg. Ik wist: er is nog veel te doen. Het stotteren zal niet stoppen. Dat weet ik wel, mijn beslissing is te aanvaarden. Zonder ontkennen of verdrukken. Stotteren is een deel van mij. Ik aanvaard het nu. Als dat mijn kruis is. God, dan is dat goed voor mij. Ik keer terug naar huis. Door de stille nacht. Stotteren heeft me nog in haar macht. Maar morgen aanvaard ik dat toch. ('Aanvaarding' is een gedicht van de stotterende priester Dirk Vannetelbosch uit Brussel. Hij schreef het voor de Britse zelfhulpgroep van stotteraars.)

18:06 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanvaarding, stotteren, priester |  Facebook |

12-06-07

Mondelinge onzekerheid

IcebergBij de Vlaamse Stotter Unie spreken we liever over mondelinge onzekerheid dan over stotteren. Bij stotteren denken we immers vooral aan de typische blokkades en haperingen, eigen aan het stotteren. Bijvoorbeeld: "e..ee..een ko..ko..koffie alstublieft". Toch is stotteren veel meer dan dat. Mensen die stotteren zijn namelijk erg bedreven in het vinden van synoniemen, of in het veranderen van de zinsbouw. Een stotteraar die vraagt: "een espresso alstublieft", heeft op het eerste gezicht niet gestotterd. Toch heeft hij last van zogenaamd verborgen stotteren, omdat hij het kernwoord 'koffie' vervangen heeft door het synoniem 'espresso'. Ook iemand die vraagt: "voor mij een koffie alstublieft", heeft last van verborgen stotteren. Hij heeft immers de zinsbouw veranderd door een aanloop te nemen met de woorden 'voor mij', zodat hij de zin makkelijker kan uitspreken. Om het verschil tussen het openlijk en het verborgen stotteren duidelijk te maken, gebruiken we de metafoor van de ijsberg (foto). Het gedeelte dat boven het wateroppervlak uitsteekt, is het openlijk stotteren (de blokkades en de haperingen). Maar het gedeelte onder het water (de gevoelens van angst en minderwaardigheid) is nog stukken groter, maar blijft voor de buitenstaander onzichtbaar. Helaas betekent dit ook dat mensen die stotteren veel meer lijden onder hun handicap dan menig buitenstaander kan vermoeden.

13:21 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: stotteren, ijsberg, koffie, handicap |  Facebook |

03-06-07

Van Bellingen laat zich opereren aan te korte tong

Sint-Niklaas - Een politicus met ambitie moet rad van tong zijn, zo ondervond Wouter Van Bellingen (Spirit) de afgelopen dagen aan den lijve. De zwarte schepen van Sint-Niklaas kampt met een klein spraakgebrek, en dat maakt hem bij televisiedebatten niet altijd even verstaanbaar. En dus gaat hij na de verkiezingen onder het mes voor een operatie aan zijn tong. "Mijn tong is te kort, al van toen ik klein was", zegt Van Bellingen. "Daardoor mompel ik soms binnensmonds, zeker als ik zenuwachtig ben. En dat is een handicap voor een politicus." In het televisiedebat met Vlaams Belang-coryfee Marie-Rose Morel op VTM (video), eerder deze week, was Wouter Van Bellingen niet altijd even goed te verstaan. Hij kwam niet altijd even vlot uit zijn woorden, en slikte vaak de laatste letters in. "Dat heeft alles te maken met mijn spraakgebrek", zegt Van Bellingen. "Al van kindsbeen af is mijn tong te kort. Ik raak met mijn tong niet eens boven mijn bovenlip, terwijl veel mensen tot aan het puntje van hun neus geraken. Destijds zei mijn logopedist dat er niet veel aan te doen was, en dus bleef het daarbij. Maar ik werd er nooit mee gepest: zo erg was het niet." Pas toen Van Bellingen eind vorig jaar door zijn goede score bij de gemeenteraadsverkiezingen tot schepen van Burgerlijke Stand werd verkozen in Sint-Niklaas, voelde hij de noodzaak om iets aan zijn spraakgebrek te doen. "Als je een huwelijk sluit, moet je toch helder en duidelijk kunnen praten", zegt Van Bellingen. "En dus ben ik weer dictielessen gaan volgen. Als kind had ik dat ook al gedaan, maar sindsdien had ik mijn uitspraak wat verwaarloosd." Ook de dictielerares wees de schepen erop dat zijn tong te kort is. "Gelukkig staat de wetenschap niet stil, en kan dat nu met een vrij eenvoudige operatie verholpen worden", zegt Van Bellingen. "Na de verkiezingen laat ik mijn tongriem wat losser maken. Het is een kleine ingreep, waarbij de chirurg de 'riem' die mijn tong met de onderkant van mijn mond verbindt, gedeeltelijk losknipt. Daardoor krijgt mijn tong meer bewegingsruimte. Na een dag mag ik al weer praten." Intussen speelt zijn korte tong de schepen wel parten tijdens de verkiezingscampagne. "Da's niet leuk, want de mensen verstaan niet altijd wat ik zeg. Zeker omdat het erger wordt als ik zenuwachtig ben, zoals tijdens dat debat met Marie-Rose Morel. Die kan nogal giftig uithalen, en dat vergeet ik me soms te concentreren op mijn uitspraak." Een spraakgebrek hoeft nochtans geen handicap te zijn voor een politicus. Daarvan is de Luikse PS'er Michel Daerden het levende bewijs. Hij werd er zelfs wereldberoemd mee. "Ja, maar ik ben dan wel de nuchtere versie van Michel Daerden. Hij spreekt met een dubbele tong, ik met een korte." (PGL). Bron: Het Laatste Nieuws, 1 juni 2007