31-01-07

Een stotterende priester

,,God, waarom moet ik stamelen?''Stotterende priester Dirk Vannetelbosch draagt zondag de mis op in het Brussels. Priester Dirk Vannetelbosch (41) stottert. Toch functioneert hij optimaal in zijn parochie in Jette. Zondag draagt hij er zelfs weer een fel opgemerkte mis in het Brussels dialect op. ,,Soms, wanneer ik weer niet uit mijn woorden geraakt achter het altaar denk ik wel eens: allé God, kom mij helpen want ik ben hier toch voor uw winkel bezig.'' Het eerste contact met de pastoor ging via de gsm. We maakten een afspraak voor een interview over de dialectmis van zondag. Al bij het eerste woord hoorde ik het: die man stottert. ,,Maar toen jij mij de dag nadien opbelde om de interviewafspraak te verplaatsen, u was daar een beetje zenuwachtig over, hoorde ik ook meteen dat u een stotteraar bent'', zegt de pastoor me wanneer we elkaar uiteindelijk treffen in een café vlakbij zijn kerk in Jette. Ik bent blij dat hij dat onmiddellijk doorhad en niet dacht dat ik hem imiteerde. ,,Dat heb ik geen moment gedacht. Echte stotteraars herkennen elkaar altijd meteen'', zegt pastoor Dirk. Stond uw spraakgebrek uw keuze om priester te worden nooit in de weg? ,,Ik had al op heel jonge leeftijd een priesterroeping. Op mijn achttiende had ik een afspraak voor een gesprek in het Groot Seminarie. Maar ik bleef de definitieve datum altijd maar achteruitschuiven. Ik werd geplaagd door nare bijgedachten. Wie studeert nu nog priester? Je moet er wel een beetje gek voor zijn. Om dan ook nog eens het priesterambt zelf uit te oefenen moet je wel helemaal getikt zijn want dan geef je al je vrijheid op om je helemaal aan de medemens te geven. Nee, ik zou wel iets anders kiezen in mijn leven.'' ,,Ik koos voor studies boekhoudkunde en fiscaliteit. Dat ik met die studies een job zou kunnen doen waarbij maar heel weinig contact met andere mensen nodig was, speelde zeker mee in mijn keuze. Na mijn studies ben ik bij de Cera-bank gaan werken. Ik zat bij de cel die de transacties van vreemde munten bijhield.'' ,,Maar de roeping tot het priesterschap bleef. Ik wil gewoon Jezus bij de mensen brengen, meer niet. De kerk is een uitstekend middel om dat te doen. Ik heb toch zelf via de kerk Jezus leren kennen. Ik geloof er nog in. Na alles wat ze heeft meegemaakt bestaat de vzw God en Zoon toch nog altijd.'' ,,Op mijn achtentwintigste ben ik dan toch aan de priesterstudies begonnen, zij het in het systeem van de late roepingen. Dan kan je tijdens de week blijven werken en ga je in het weekeinde je studies doen. Pas wanneer ik een half jaar bezig was, heb ik het mijn ouders verteld. Mijn collega's op het werk hebben het maar geweten wanneer ik vier jaar bezig was.'' ,,Mijn studies boekhoudkunde zijn niet helemaal weggegooide moeite. Als priester heb je ook vaak te maken met rekeningen. Het geld dat binnenkomt, controleer ik nooit. Maar alles wat we uitgeven, heb ik eerst grondig bekeken.'' Tijdens uw priesteropleiding moet toch zijn opgevallen dat u stottert. kreeg u begeleiding van het bisdom? ,,Ik trok toen al bijna wekelijks naar een zelfhulpgroep in Antwerpen. Meer dan acht jaar ging ik er heen. Ik leerde er vooral mijn spraakgebrek aanvaarden. Pas wanneer je die stap hebt gezet, kan het beter gaan. Ik heb onder andere ook nog de Hausdörfer-therapie gevolgd. Dat is een beetje een trage en zangerige manier van spreken. Alsof je uit Limburg komt. Het is echt niet aan mij om hier voor de ene of de andere therapie reclame te maken.'' Hoe lang stottert u al? ,,Ik heb zelf geen herinneringen aan het moment dat het begonnen is. Ik was linkshandig en op school hebben ze me dat afgeleerd. Mijn stotteren zou dan zijn begonnen.'' ,,Sommigen zeggen dat je als stotteraar bent geboren, dat het erfelijk bepaald is. De wetenschap kan nu al zeer veel. Zij kan bijvoorbeeld al genetische afwijkingen bij foetussen in de baarmoeder zien.'' ,,Veel ouders baseren zich daarop om tot een abortus te beslissen. Ik ben bang dat er een dag komt waarop stotteraars al in de baarmoeder zijn te detecteren. Indien dat in mijn tijd al kon, was ik misschien was ik nooit geboren. Terwijl ik juist vind dat stotteren voor mij een mooie uitdaging is.'' U bent soms kwaad op God. Dat lees ik in een gedicht dat u schreef voor een organisatie van Britse stotteraars. In het gedicht Aanvaarding schrijf je dat stotteren je eenzaam maakt en dat je het gevoel hebt dat God je verliet ,,Ik kan nu nog altijd ferm boos zijn op God. Dan denk ik: waarom toch ben ik een stotteraar? Ik tracht God dan een beetje te chanteren: komaan, help me eens, want ik werk toch voor uw winkel. Het is soms zo frustrerend. Je bent de mis aan het doen, alles gaat vlot en dan plots is er geen doorkomen meer aan. Je begint weer maar eens te stotteren. Al het positieve dat je de voorbije maanden opbouwde wordt in een keer kapotgeslagen. Voor de zoveelste maal willen de woorden er niet uit komen. Dan kijk ik naar boven en ik weet: God zwijgt. Het is aan mij om erdoor te komen.'' Hoe doet u dat? ,,Ze zeggen: je moet kalm blijven. En skiën. Je weet wel: wanneer je voor een woord staat dat je niet kan uitspreken, zoek je gauw een synoniem of een omschrijving Met als gevolg dat je tijdens die omschrijving misschien weer ergens voor de brug staat.'' Maar tijdens de mis kan u toch niet skiën. U moet vaak geijkte formules voorlezen, zoals het Onze Vader . ,, Ik kan de Heer op mijn blote knieën danken omdat het Onze Vader met een klinker begint. Het is altijd gemakkelijk om klinkers uit te spreken. Indien dat gebed met een medeklinker begon, had ik misschien nog eens nagedacht eer ik me tot priester liet wijden. Of ik had mijn eerste plan uitgevoerd: ziekenhuispriester worden zodat ik geen missen moest opdragen.'' ,,Soms durf ik al eens de voorgeschreven teksten veranderen. Barmhartige God wordt dan: God vol van barmhartigheid. Dat omschrijven gaat niet altijd. Wanneer mensen mijn naam vragen, moet ik wel Dirk zeggen. De D is een aartsmoeilijke letter om mee te beginnen. Ook met mijn familienaam heb ik het als stotteraar niet getroffen: Vannetelbosch.'' ,,Namen zijn altijd moeilijk. Daarom heb ik graag iemands rechtstreeks nummer op zijn werk. Wanneer eerst de receptionist me de naam van de persoon die ik zoek vraagt, blokkeer ik meestal.'' Doen mensen niet raar wanneer ze u voor het eerst ontmoeten? ,,Bij een overlijden neemt de begrafenisondernemer eerst contact op met de familie. Zo is het ijs al een beetje gebroken wanneer ik langskom. Het gebeurt soms dat mensen me vlakaf vragen of ik als stotteraar wel een mis kan opdragen. Dan antwoord ik altijd: neen. Eenmaal had een dame me echt zenuwachtig gemaakt. Toch ging die dienst wonderbaarlijk goed. Tijdens de Franstalige homilie was ik helemaal op dreef, zonder haperen. Ik zag de dame beschaamd wegkruipen in de kraag van haar jas terwijl de koster bemoedigend zijn duim opstak naar mij.'' ,,Het feit dat Brussel een tweetalige stad is, verergert het stotteren toch wel. Je moet constant tussen de twee talen switchen wat op zich al niet makkelijk is.'' ,,Het is goed dat we eens openhartig over stotteren praten. Zodat mensen kunnen lezen dat je ondanks die handicap toch je levensdroom kan waarmaken. Al is dat niet evident. Met stotteraars is het eigenlijk altijd kantje boord. Ik ken er die door hun stotteren in een beschutte werkplaats gaan werken.'' Wanneer stottert u meest? ,,Wanneer ik moe ben of wanneer ik alcohol heb gedronken. Of wanneer ik iets nieuws moet gaan doen. Een voorbeeld. Zondag draag ik al voor de derde maal de dialectmis op. Daarvoor ben ik niet meer echt zenuwachtig, dus dat zal wel goed gaan. Maar sinds begin dit jaar heb ik er een nieuwe parochie bij. Wanneer ik me daar ga voorstellen, zal het spreken weer moeilijk gaan. Wanneer het te erg wordt, zeg ik tegen de mensen: ik neem even een pauze.'' Ondanks uw spraakgebrek doet u vaak opvallende dingen voor grote groepen mensen. Samen met de Franse rockpriester Père Gilbert - bekend sinds hij prins Laurent en prinses Claire trouwde - droeg u een openluchtmis op tijdens het muziekfestival Rockardinal. ,,Het jaar voordien was ik bij Gilbert op bezoek geweest in Frankrijk. Bij het afscheid spraken we af dat hij de volgende maal naar België zou komen. Tijdens het brainstormen over Rockardinal stelde ik voor Père Gilbert uit te nodigen voor een eucharistieviering. Ik belde hem op en hij is meteen afgekomen.'' En zondag draagt u weer de dialectmis op. Is dat niet elk jaar dezelfde? ,,Toch niet. Onder andere mijn preek is telkens anders. Dit jaar gaat het over een verdwaalde ster, want zondag is het Driekoningen. Ik alludeer op het restaurant Comme chez Soi dat zijn ster kwijt is en ik eindig met de gedachte dat de ster best zou gaan naar een resto du coeur . Ik heb mij tekst eerst zelf in het Brussels neergeschreven en dan ter verbetering voorgelegd aan de kenner van de Speegelmanne.'' Paul Demeyer. Bron: Het Nieuwsblad - 06/01/2007

18:08 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: priester, pastoor, mis, kerk |  Facebook |

26-01-07

Logopedie en zelfhulp: een moeilijke relatie

De leden van de Vlaamse Stotter Unie worden geregeld uitgenodigd om de Impoco-methode te presenteren aan logopedisten of aan studenten-logopedie. Op zich is dit een goede evolutie, want pakweg tien jaar geleden zou dit onmogelijk geweest zijn. Logopedie en zelfhulp-initiatieven (zoals de Impoco-methode) waren twee totaal verschillende werelden, en heel wat logopedisten lieten niet na om hun afkeur te tonen. Overigens is dit geen typisch Belgisch probleem, want overal in Europa leven beiden op gespannen voet. Vandaag de dag is de tegenstelling gelukkig niet meer zo scherp, maar toch blijven logopedie en zelfhulp twee verschillende werelden. En dat is best spijtig, vooral voor de stotteraars zelf. Waar gaat deze tegenstelling over? Traditioneel zijn weinig logopedisten gespecialiseerd in stotteren, dit bij gebrek aan een degelijke opleiding. De weinige gespecialiseerde logopedisten leren stotteraars ook en vooral om hun probleem te aanvaarden. Simpel gezegd: ze leren stotteraars vloeiend stotteren. Deze boodschap kan inderdaad heilzaam zijn voor lichte stotteraars, maar zware stotteraars hebben er maar weinig boodschap aan. Ze zien hun spraakgebrek als een ernstige hinderpaal in het dagelijks leven, en willen vooral vlotter leren spreken. Op dit vlak schiet de logopedie nog te kort. Net daarom zijn (overal ter wereld) zelfhulp-initiatieven ontstaan. Zijn dit wondermethodes, zoals soms beweerd wordt? Neen, natuurlijk niet. Het gevecht tegen stotteren vergt bloed, zweet en veel tranen. Het is keiharde topsport. Elke dag opnieuw. Het is het verhaal van vallen, opstaan, opnieuw vallen en weer opstaan. Niet iedere stotteraar heeft deze motivatie, net zoals niet iedere sporter genoeg motivatie heeft om naar de top door te stoten. Only the strongest survive in the jungle of stuttering. Toch blijven een aantal logopedisten blind voor de resultaten van zelfhulpmethodes. Dat is spijtig, maar niet helemaal onlogisch. Stottertherapie is helaas ook een keiharde business, en een aantal logopedisten is daarom niet geneigd om door te verwijzen. Dit is bijzonder jammer, vooral wanneer deze hardleerse logopedisten zelf niet de kennis hebben om stotteraars te helpen. En dit geldt helaas voor de grote meerderheid van de Vlaamse logopedisten. Stotteren krijgt dan ook maar weinig aandacht in de opleiding logopedie. Precies daarom zouden een aantal logopedisten hun paardenbril moeten afzetten. De meeste stotteraars kiezen er immers nog altijd voor om vloeiend te leren spreken, eerder dan vlotter te kunnen stotteren. Vandaar mijn oproep aan de logopedisten: stutterers have a dream, make it come true.

22:13 Gepost door Zeemeeuw | Permalink | Commentaren (0) | Tags: logopedie, zelfhulp, opleiding |  Facebook |

23-01-07

Waarom stotteren stotteraars?

Stotteren is een coördinatiestoornis tussen de linker- en de rechterhersenhelft. De rechterhersenhelft zorgt onder meer voor het verwerken van nieuwe indrukken, terwijl de linkerhersenhelft aan de hand van taal probeert om deze indrukken onder woorden te brengen. Als gevolg van deze coördinatiestoornis slagen stotteraars er niet in om hun gedachten vloeiend te articuleren. Om vlot te spreken moeten de beide hersenhelften mooi op elkaar zijn afgestemd. In de praktijk betekent dit dat de linkerhersenhelft dominant is over de rechterhersenhelft, en het spreektempo bepaalt. Maar bij mensen die stotteren blijkt geen enkele hersenhelft dominant, waardoor de beide hersenhelften onafhankelijk van elkaar functioneren. Gevolg is een gebrekkige coördinatie, waardoor haperingen en blokkades optreden.

00:20 Gepost door Zeemeeuw | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hersenen, stotteraars, handicap |  Facebook |

14-01-07

Humor

Er liep eens een stotteraar rond in de Brusselse Aarschotstraat, een bekende prostitutiebuurt . Hij wilde ook eens van bil gaan. Maar de hoertjes wilden niet vrijen met een stotteraar. Met de moed in de schoenen tikte hij op een raam en vroeg aan een van de dames: "Waaaaaaat kos-kos-kos-kost het?". De prostituee antwoordde: "Als je zonder stotteren kan zeggen waar je vandaan komt, krijg je een gratis beurt." Waarop de stotteraar antwoordde: "Da-da-da-dat is goe-goe-goed!". "Wel", antwoordde het hoertje, "waar kom je nu vandaan?". De stotteraar nam eerst wat lucht, en antwoordde "Kapelle!". Vol verbazing liet de prostituee de man binnen. Eens binnen, trok de stotteraar zijn broek uit. Hij ging stevig tekeer en begon te schreeuwen: "ooooop-ooooop-oooooop". Daarop beval het hoertje om het eens wat rustiger aan te doen. Waarop de stotteraar antwoordde: "ooo-ooop-den-Bos...."

19:00 Gepost door Zeemeeuw in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: humor, stotteren, lachen, grap |  Facebook |

06-01-07

Winston Churchill: stotteraar, en toch een geniaal redenaar

churchill bevanZestig jaar geleden waren de beste redenaars van het Britse parlement beiden stotteraars. Ik heb het over de oorlogspremier en leider van de Conservatives, Winston Churchill (1874-1965), en over zijn politieke rivaal, de socialistische voorman Aneurin Bevan (1897-1960). Heel wat analisten zijn zelfs de mening toegedaan dat de krachtige radio-speeches van Churchill (foto links) hebben bijgedragen aan de overwinning van de geallieerden, omdat ze het moreel van de bevolking en de soldaten opkrikten. Telkens Winston Churchill een speech moest geven, bereidde hij er zich wekenlang op voor. Hij schreef steeds de volledige tekst uit, en oefende er dan weken op. Hij bereidde op voorhand ook alle mogelijke antwoorden op kritische vragen voor. Het zorgde ervoor dat Churchill steeds beter geïnformeerd was dan zijn rivalen. En vooraleer een toespraak te geven, neuriede Churchill steeds discreet tegen zichzelf. Churchill ontdekte ook al snel dat stotteren bepaalde voordelen met zich meebracht. Toen hij 23 was, schreef hij: "Soms zorgt een lichte stotter of ongewilde stilte ervoor dat ik de aandacht trek van het publiek." De jonge Churchill vreesde echter dat zijn spraakgebrek wel eens zijn politieke ambities zou kunnen fnuiken. Daarom begon hij van jongsafaan haast maniakaal te oefenen. Tijdens het wandelen begon Churchill tegen zichzelf te spreken. Zo zei hij als oefening: "The Spanish ships I cannot see, since they are not in sight." Die andere geniale stotteraar Aneurin Bevan (foto rechts), socialist en oprichter van het Britse gezondheidssysteem National Health Service, hield er een andere tactiek op na. Om zichzelf te oefenen, hield Bevan zoveel mogelijk toespraken. Ook ontwikkelde hij een uitgebreid arsenaal aan synoniemen om indien nodig 'moeilijke' woorden te omzeilen. Bevan werd algemeen beschouwd als de tweede beste redenaar van het parlement. Na Churchill uiteraard. Of wat had u gedacht?

00:15 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: churchill, winston churchill, aneurin bevan |  Facebook |