11-11-10

Te hulp schieten

z_p17-stammering.jpgVolgens de Nederlandse stottertherapeute Yvonne Driessen willen mensen de stotteraar vaak te hulp schieten. "Maar daardoor geef je die persoon de boodschap mee dat je het gesprek te lang vindt duren. Je hebt dus niet het geduld om naar de persoon te luisteren." Beter is het volgens haar om, bijvoorbeeld, als de persoon zijn zin af heeft, te zeggen: Nou, dat was een lastige, hè. "Je toont dan begrip. Stel dat je net zou doen alsof er niets aan de hand is. Dat kan ook weer spanning opleveren." Mensen die stotteren, kunnen heel wat narigheid tegenkomen in het dagelijkse leven. "Stel dat je telefonisch een pizza moet bestellen. Het komt voor dat de pizzaverkoper de hoorn op de haak gooit omdat hij het te lang vindt duren. Onze maatschappij is ingesteld op snel, snel, snel". Bij veel mensen gaat stotteren op den duur over, of wordt het minder, al dan niet na therapie. Stotteren komt in veel gevallen omdat er een probleem is bij de aansturing van de praatspieren. De aandoening kan erfelijk zijn. Jongens hebben het vaker dan meisjes, waarom is niet bekend. (Bron: Belga)

18:31 Gepost door Zeemeeuw in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: helpen, pizza, spreken, snel, sneller, hulp |  Facebook |

21-03-10

Demosthenes, stotteraar en groot redenaar

DemosthenesNouyDe Griek Demosthenes (384 - 322 voor Christus) wordt algemeen beschouwd als de grootste redenaar uit de oudheid. Niemand had dit van hem verwacht, want hij had een spraakgebrek. Zijn eerste toespraak lokte alleen maar spot uit omwille van zijn gestotter. Maar Demosthenes gaf niet op. Hij oefende met keitjes in de mond om zijn articulatiespieren te ontwikkelen. En hij ging staan galmen boven de branding van de zee om zijn stem kracht te geven. Hij rende ook de bergen op, terwijl hij verzen reciteerde. Zo oefende hij zijn ademhaling. En hij druppelde olijfolie in zijn neus om de resonans van zijn hoofdholten te verbeteren. En in zijn blote lijf ging hij onder een zwaard staan om van die vervelende opgetrokken schouders (en dus een hoge ademhaling) tijdens het spreken af te komen. Je moet er wat voor over hebben om als stotteraar faam te ontwikkelen als redenaar!

22:04 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: demosthenes, griekenland, griek, zee, spreken, stem, berg, zwaard |  Facebook |

10-01-10

Nieuwe anti-stotterstage tijdens de krokusvakantie

logolien2 De bekende Franse stottertherapeut, Ivan Impoco, geeft tijdens de komende krokusvakantie opnieuw een 4-daagse anti-stotterstage in Vlaanderen. Deze stage vindt plaats van woensdag 17 tot zaterdag 20 februari in de buurt van het Oost-Vlaamse Aalst. Er zijn nog enkele plaatsjes beschikbaar. Ook last van stotteren en interesse in zo'n stage? Neem dan vrijblijvend contact op met de vrijwilligers van de Vlaamse Stotter Unie, die u graag verdere info geven via 0485/95.35.33 (na 19 uur). Meer info over de Impoco-methode vindt u nog op www.impoco.be .

16-08-09

"Niet bang zijn voor stotteren"

Meertalig_onderwijs_articleKinderen die helemaal tweetalig worden opgevoed, lopen een grotere kans om te stotteren, blijkt uit Brits onderzoek. Het is de vraag of dit onderzoek representatief is. Volgens stottertherapeute Marie-Christine Franken is het voor de spraakontwikkeling van een kind veel belangrijker om twee talen niet door elkaar te gebruiken. Stotteren, of een stoornis in het vloeiend spreken, zoals het officieel heet, komt bij alle groepen kinderen voor. Ook kinderen die in één taal worden opgevoed, stotteren soms. Stotteren uit zich vooral in herhalingen of in het overdreven verlengen van een klank, en soms in blokkades. Meestal groeit een kind eroverheen. Maar soms moet er een stottertherapeut aan te pas komen. Vaak begint het stotteren als kinderen nog heel jong zijn, vanaf een jaar of drie.Volgens Brits onderzoek onder 137 Londense kinderen, lopen kinderen die vanjongsaf aan, nog voor ze naar de basisschool gaan, volledig tweetalig worden opgevoed, een grotere kans te gaan stotteren. En zij zouden er moeilijker vanaf komen. Maar dr. Marie-Christine Franken, stottertherapeute bij het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam, zet vraagtekens bij het onderzoek. Over de relatie tussen stotteren en tweetalige opvoeding bestaat nog veel onduidelijkheid. “Tegenwoordig is het heel gebruikelijk dat er meerdere talen in een gezin worden gesproken”, zegt Franken. “Wereldwijd groeien miljoenen kinderen twee- of zelfs meertalig op, en zij hebben geen problemen. Je kunt niet zeggen dat een Nederlands kind dat in het buitenland opgroeit, een groter risico loopt om te gaan stotteren. Daar is echt meer onderzoek voor nodig.” Ouders weten over het algemeen heel goed dat er iets mis gaat in de spraakontwikkeling. Ieder kind stottert wel eens: als het boos is of niet uit zijn woorden kan komen. Aanknopingspunten zijn dat er andere spraak- of taalproblemen zijn, of dat blijvend stotteren meer voorkomt in de familie. Jongens blijken er gevoeliger voor te zijn dan meisjes.“Vaak vertellen kinderen zelf dat ze niet goed kunnen praten of ze houden hun handje voor de mond”, zegt stottertherapeute dr. Franken. Zij krijgt vooral kinderen op het spreekuur die eerder zonder resultaat bij een logopedist onder behandeling waren. “Stottertherapeuten hebben een specifieke opleiding gehad die verder gaat dan die van een logopedist. Ze weten meer over het probleem en de behandeling. Ik kijk ook heel goed hoe een kind communiceert en hoe ouders met hun kinderen omgaan.”De vierjarige Spaanse Pablo ontwikkelde een stotterprobleem toen hij drie was, vertelt zijn moeder. “Het begon al met eerste woordjes als papa en mama”, zegt mevrouw Torres. “Ik merkte dat andere kinderen van zijn leeftijd al snel twee woorden spraken of zinnetjes. Pablo bleef bij één woord hangen. Hij vond het moeilijk om met zijn vriendjes te praten.”Bovendien ging Pablo anders praten. “Hij begon te fluisteren toen hij ontdekte dat hij dan minder stotterde”, vertelt zijn moeder. En hij verschool zich achter ‘Ik weet niet’, als het niet lukte om iets te vertellen.Haar zoontje groeit tweetalig op. Zijn moeder spreekt Spaans met hem en zijn vader Nederlands. Als de familie samen is, wisselt dat. Spaans spreken gaat het jongetje heel moeilijk af, in het Nederlands heeft hij last van een klankblokkade. Toch is zijn woordenschat heel goed ontwikkeld. Voor zijn ouders kwam het stotteren als een verrassing. Niemand in de familie heeft er last van. Na een jaar gaat het al veel beter. “De tips hadden we zelf niet kunnen bedenken”, zegt Torres. “Zoals heel langzaam praten. Dat kostte ons veel moeite”, zegt ze lachend. “Maar ook dat je hem een zin waar hij niet goed uitkomt, niet moet laten herhalen en niet moet corrigeren.” Pablo komt inmiddels veel beter uit zijn woorden en heeft meer zelfvertrouwen gekregen. “En hij fluistert niet meer”, zegt zijn moeder trots.Tweetaligheid is geen enkel probleem, vindt Franken. “De hoofdregel is: spreek met je kind vooral de taal die je zelf goed spreekt. Beslis als gezin welke taal je gebruikt als je bij elkaar bent. Het is niet goed om twee talen door elkaar te gebruiken. Zeker niet binnen eenzelfde zin. Als kinderen een vreemd woord gebruiken omdat ze het juiste nog niet kennen, herhaal dan de hele zin met het goede woord. Dan leren ze zonder nadrukkelijk te worden gecorrigeerd. Verreweg de meeste kinderen herstellen, een kleine groep houdt slechts een lichte stotter over: een kleine verlenging van een klank of heel even blijven hangen aan het begin van een woord. Maar de enorme blokkades die goed communiceren belemmeren, verdwijnen. "Kinderen spreken zonder spanning, angst of buikpijn. Met goede therapie is dat een realistisch doel”, zegt Franken. (Bron: www.rnw.nl)

22-06-08

Stotteren in alle talen

globe_headlineWereldwijd stotteren liefst 60 miljoen mensen. Maar hoe wordt stotteren in andere Europese talen genoemd? Een overzicht. Deens: stammen ; Fins: ankyttaa ; Frans: begaiement ; Noors: stamming ; Zweeds: stamning ; Spaans: tartamudez ; Ests: kogelemine ; Tsjechisch: koktani ; Russisch: zaikatsia ; Duits: stottern ; Portugees: gaguez ; Italiaans: balbuzie ; Lets: stostisanas ; Hongaars: dadogo ; Esperanto: babuti ; Sloveens: jeclijati ; Bulgaars: zaekvam ; Kroatisch: mucanje ; Ijslands: stama ; Grieks: travlisma ; Servisch: mucanje. (Bron: The Nature of Stuttering door Charles Van Riper)

19:41 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stotteren, talen, engels, frans, duits, nederlands, russisch, europa |  Facebook |

22-12-07

Mozes

MOSES Op 25 december herdenken we met Kerstmis de geboorte van Jezus. De figuur van Jezus is nauw verbonden met die van de profeet Mozes (foto). Mozes was niet enkel de eerste leider van het joodse volk (in de 13e eeuw voor Christus), hij is ook een van de bekendste stotteraars uit de geschiedenis. Ondanks zijn spraakgebrek, had God hem uitgekozen om bij de farao de Egyptische overheersing van het joodse volk aan te klagen. Maar Mozes antwoordde: "Neemt u mij niet kwalijk, maar ik ben geen goed spreker. Dat is altijd al zo geweest, en daar is geen verandering in gekomen nu u tegen mij, uw dienaar, gesproken hebt. Ik kan nooit de juiste woorden vinden." God repliceerde gevat: "Wie heeft de mens een mond gegeven? Wie maakt iemand stom of doof, ziende of blind? Wie anders dan ik? Ga nu, ik zal bij je zijn als je moet spreken, en je de woorden in de mond leggen." Moraal: er bestaan geen obstakels, als je echt iets wil bereiken.

22:41 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mozes, jezus, kerstmis, god, egypte, godsdienst |  Facebook |

23-11-07

Spreken voor studenten logopedie in Antwerpen

lessius hogeschoolOp donderdagavond 15 november was de Vlaamse Stotter Unie opnieuw uitgenodigd om te komen spreken voor studenten logopedie. Ditmaal was Antwerpen de locatie, en deed de Lessius Hogeschool dienst als gastheer. Ik (Philippe) was samen met 3 andere stotteraars aanwezig, allen van een andere therapeutische strekking. Dat is op telkens heel interessant aan zo'n avond, zo'n kennismaking met andere therapievormen. Grosso modo zijn er twee grote therapeutische families: 'fluency shaping' versus 'stuttering modification'. De bedoeling van fluency shaping is om stotteraars vlotter te leren spreken, terwijl modificatie-therapieën eerder de nadruk leggen op het aanvaarden van stotteren. Zelfhulp-initiatieven zoals de Impoco-methode zijn fluency shaping, terwijl de logopedie vooral volgens de modificatie-methode werkt. Tijdens zo'n gespreksavond komen de verschillen tussen de therapeutische strekkingen telkens mooi tot uiting. Al is er wel vaak een constante: werken aan het zelfvertrouwen komt bij alle therapieën terug. Dat is ook het allerbelangrijkste bij de Impoco-methode: sterk in je schoenen staan, hoe moeilijk dat soms ook is. Pas daarna komen die legendarische spiercontracties. Een goede stottertherapeut moet eigenlijk voor 70 procent psycholoog zijn. Niet voor niets zegt Ivan Impoco steeds dat het mentale primeert op het vocale. Dat is ook de boodschap die ik dan meegeef op zo'n gespreksavond. Eerst deed ik mijn persoonlijk stotterverhaal voor een groep van zo'n 60 studentes, daarna herhaalde ik mijn betoog nog eens in de kleinere groepjes van telkens zo'n 15 studentes. Op die manier kregen de studentes ook de kans om vragen te stellen. Waar je ook gaat spreken in Vlaanderen, dezelfde vragen komen steeds terug. Other place, same questions dus. Of het niet moeilijk is om telkens spiercontracties te doen? Neen dus, want het is na al die jaren een gewoonte geworden. En of ik nog iets doe aan mijn stotteren? Ja dus, elke dag doe ik nog 15 minuten speciale oefeningen. Al is de beste oefening vaak de praktijk: elke dag bellen of gewoon iets bestellen. Ik maakte meteen van de gelegenheid gebruik om eens navraag te doen of de studentes zich ook effectief willen specialiseren in stotteren. De interesse van de studentes bleek groter dan eerst gedacht. Ze krijgen van de Lessius Hogeschool dan ook een mooie kans. Volgend jaar start er immers de 'European Clinical Specialization Fluency Disorders' (ECSF). Dat is een specialisatie-opleiding tot stottertherapeut, ontwikkeld door 8 universiteiten/hogescholen van 5 verschillende Europese landen (België, Duitsland, Ierland, Malta en Zweden). Op zich vind ik zo'n initiatief wel positief, alleen hoop ik dat fluency shaping-therapieën ook een plaats krijgen in het curriculum. Het probleem is ook vaak dat de kennis over dit soort therapieën ontbreekt. En onbekend maakt nu eenmaal onbemind. Het feit dat ook buitenlandse hogescholen meedoen aan de gespecialiseerde opleiding, kan op dit vlak nieuwe perspectieven openen. Time will tell...

23:30 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, hogeschool, debat, opleiding |  Facebook |

04-11-07

Stottertip (5)

De vijfde en laatste tip van onze noorderburen is een hele belangrijke: praat gewoon tegen mensen die stotteren. Vaak weten buitenstaanders niet hoe te reageren op stotteraars. Sommigen beginnen spontaan de zinnen aan te vullen, anderen reageren met medelijden. Door zo te reageren, zetten ze mensen die stotteren nog meer onder druk. Met als gevolg dat iemand die stottert nog meer gaat blokkeren. Daarom is het best om zo gewoon mogelijk te praten met stotteraars, want stotteren is sowieso al niet vanzelfsprekend.

13:24 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: medelijden, nederland, reageren, reactie, spot |  Facebook |

16-10-07

Spreken voor studenten logopedie in Brugge

KHBO_colorprintOp uitnodiging van onze vrienden van Stotterforum wordt de VSU geregeld gevraagd om te komen spreken voor studenten logopedie. Dat was ook gisteren (maandag 15 oktober) het geval, toen we verwacht werden aan de KHBO in Brugge. Ikzelf (Philippe) was de vertegenwoordiger van de Vlaamse Stotter Unie. Daarnaast waren er nog een 6-tal andere stotteraars van de partij. Gastvrouw van dienst was docente en logopediste Anne Breda. Zo'n gespreksavond met toekomstige logopedisten is altijd erg interessant. Zeker als je een groep van 30 studentes moet toespreken, zoals gisteren het geval was. Ik was immers een van de 3 'moedigen', die op voorhand bereid was gevonden om een dergelijke 'uitdaging' aan te gaan. Nu ja, uitdaging is intussen een groot woord. Want ik heb het ondertussen al verschillende malen gedaan, zodat het presenteren stilaan routine begint te worden. Maar toch word je voor zo'n grote groep geconfronteerd met een spreeksituatie die je in het dagelijks leven maar zelden tegenkomt. Het komt er dus op aan om de Impoco-techniek goed toe te passen, anders dreig je in een dergelijke situatie in de problemen te komen. In totaal hield ik een korte redevoering van zo'n 10 minuten. Alles ging heel vlot. Ik vertelde m'n stotter-CV: van hoe ik op m'n achtste begon te stotteren, over de jarenlange logopedie tot de Impoco-methode. Heel opvallend vind ik het feit dat zo weinig jongens de opleiding logopedie volgen, want in mijn jeugdjaren ging ik meestal in therapie bij mannelijke logopedisten. Maar blijkbaar heeft de emancipatie zijn werk gedaan, want gisteren waren er wel 30 meisjesstudenten tegenover slechts een jongen. Al is dat al een vooruitgang tegenover vorig jaar, want toen zat er in het laatste jaar geen enkele jongen. Maar goed, na de toespraak voor de grote groep studenten, verspreidden we ons in een 7-tal kleinere groepjes. Het gaf de studentes de kans om in kleinere kring vragen te stellen aan de mensen die stotteren. Om het kwartier moesten de stotteraars dan doorschuiven naar een volgende groep. Ikzelf kreeg natuurlijk vooral vragen over de Impoco-methode. "Is dat niet lastig om de hele dag spiercontracties te doen", was een veelvoorkomende vraag. Ik begrijp de vraag natuurlijk wel. Ik had immers dezelfde vraag toen ik voor het eerst over de Impoco-methode hoorde. Maar voor mij zijn die spiercontracties na al die jaren een soort van automatisme geworden. Ik heb er ook geen erg meer in dat ik ze doe. Ik doe ze ook zo snel dat het nog nauwelijks opvalt. Pas wanneer ik opnieuw dreig te blokkeren, praat ik langzamer. Het is een beetje vergelijkbaar met autorijden. Wanneer je op een autosnelweg rijdt, ga je ook in vijfde versnelling. Maar wanneer er plots een scherpe helling opduikt, moet je weer terug naar derde. Zo is het ook met mijn spreektechniek. Of je kan het nog anders formuleren: niet-stotteraars gebruiken een automatische versnellingsbak, terwijl ikzelf een manuele versnellingsbak heb om te spreken. Ik vind het trouwens heel belangrijk dat je op zo'n avond een genuanceerd beeld schetst van je stottertherapie. Mij zal je nooit horen zeggen dat de Impoco-methode DE therapie is tegen stotteren. Die bestaat immers niet. Eigenlijk kan je stellen dat vooral zwaardere stotteraars gebaat zijn met spreektechnieken à la Impoco. De Impoco-methode is immers zo'n radicale andere manier van praten, dat lichte stotteraars hem sowieso niet altijd gaan gebruiken wanneer het ook zonder lukt. Traditioneel werkt de klassieke logopedie anders. De logopedische wereld is altijd erg beïnvloed geweest door de opvattingen van de Amerikaanse professor spraakpathologie Charles Von Riper (1905-1995). Voor de niet-gewijden: professor Von Riper stotterde zelf, en vond dat stotteraars hun spraakgebrek moesten leren aanvaarden. Eens hun stotteren aanvaard, zouden ze opgelucht zijn en vlotter beginnen praten. Nu ja, zo'n boodschap van "je moet je stotteren aanvaarden", kan je inderdaad meegeven aan lichte stotteraars, maar zware stotteraars (zoals ikzelf) hebben daar maar weinig boodschap aan. Eens buiten de therapiekamer, beginnen ze bij de eerste de beste gelegenheid weer te haperen. Het zelfbeeld daalt dan crescendo. Zomaar je stotteren aanvaarden, is dus niet altijd een optie.Dat vind ik dan belangrijk om mee te geven op zo'n gespreksavond met toekomstige logopedisten. Maar tegelijk wil ik niet verder polariseren tussen de wereld van zelfhulp en de klassieke logopedie. Want beiden kunnen best veel van elkaar leren. Ze bekijken immers hetzelfde probleem, maar elk vanuit een ander oogpunt: de logopedie vanuit theoretisch, en de zelfhulp vanuit praktisch oogpunt. Helaas gebeurt dat 'leren van elkaar' in de praktijk nog veel te weinig. Maar hopelijk vormen gespreksavonden als deze daarvoor een eerste aanzet.

22:34 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: studenten, logopedie, brugge, school |  Facebook |

13-09-07

De VSU op Afrit 9 (2002)

Het is precies vijf jaar geleden dat het toenmalige VRT-programma Afrit 9 een item wijdde aan de Vlaamse Stotter Unie. Om dit jubileum te vieren, halen we de bewuste reportage nog eens van onder het stof.

18:41 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: programma, vrt, afrit 9, een, televisie |  Facebook |

11-07-07

 

Planning posts:- meertalig onderwijs en de weerslag van meertaligheid op stotteren- de tennisser Ivo Karlovic- uitzending van afrit 9 met geert- gareth gates- mozes (bij een kerkelijk feestdag)- marylin monroe (5 augustus, 45 jaar overleden)- cartoon over stotteren - stotteren en tweelingen -

15:56 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-07

Aanvaarding

Terwijl ik naar huis terugkeer. Zie hoe de nacht valt. Vraag ik me af: wat ging er fout met mijn spraak. Wat is me toch overkomen. De eerste zin was luid en krachtig. Ik was blij: het zou lukken. Iedereen keek naar me op. Ik voelde een trots. Ik had mijn best gedaan. Traag en moeizaam. Maar plots was die prop daar weer. Helaas, alle vlotheid weer weg. Hoe meer ik erover nadacht. Hoe meer ik mezelf verachtte. Eens te meer had ik te hoog gemikt. Nog maar eens over mijn grens gegaan. Toen dacht ik; dit kan niet meer. Ik begrijp het niet meer. Hoe meer ik mezelf trachtte te bewijzen. Des te groter mijn mislukking. Vergeten en zonder vrienden. Mijn hart was zwaar als een steen. Ik was nergens goed voor, zonder stem. Ik kon niet alleen verder. De nacht viel, rusteloos in mijn gebeden. Ik vroeg God: luister naar mij. Waarom had je me weer ontgoocheld. Terwijl anderen wel kansen kregen. Mijn probleem woog zo zwaar. Ik zocht een uitweg, iemand bij wie ik terecht kon, die me kende. Het kon zo niet meer verder. De nacht was over. De dageraad, zeggen ze brengt raad. In de anderen rond mij voelde ik me minder eenzaam, minder radeloos. Hoe meer ik naar de andere trok, hoe ik zijn problemen leerde kennen. De mijn waren niet zo erg. Ik wist: er is nog veel te doen. Het stotteren zal niet stoppen. Dat weet ik wel, mijn beslissing is te aanvaarden. Zonder ontkennen of verdrukken. Stotteren is een deel van mij. Ik aanvaard het nu. Als dat mijn kruis is. God, dan is dat goed voor mij. Ik keer terug naar huis. Door de stille nacht. Stotteren heeft me nog in haar macht. Maar morgen aanvaard ik dat toch. ('Aanvaarding' is een gedicht van de stotterende priester Dirk Vannetelbosch uit Brussel. Hij schreef het voor de Britse zelfhulpgroep van stotteraars.)

18:06 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aanvaarding, stotteren, priester |  Facebook |

12-06-07

Mondelinge onzekerheid

IcebergBij de Vlaamse Stotter Unie spreken we liever over mondelinge onzekerheid dan over stotteren. Bij stotteren denken we immers vooral aan de typische blokkades en haperingen, eigen aan het stotteren. Bijvoorbeeld: "e..ee..een ko..ko..koffie alstublieft". Toch is stotteren veel meer dan dat. Mensen die stotteren zijn namelijk erg bedreven in het vinden van synoniemen, of in het veranderen van de zinsbouw. Een stotteraar die vraagt: "een espresso alstublieft", heeft op het eerste gezicht niet gestotterd. Toch heeft hij last van zogenaamd verborgen stotteren, omdat hij het kernwoord 'koffie' vervangen heeft door het synoniem 'espresso'. Ook iemand die vraagt: "voor mij een koffie alstublieft", heeft last van verborgen stotteren. Hij heeft immers de zinsbouw veranderd door een aanloop te nemen met de woorden 'voor mij', zodat hij de zin makkelijker kan uitspreken. Om het verschil tussen het openlijk en het verborgen stotteren duidelijk te maken, gebruiken we de metafoor van de ijsberg (foto). Het gedeelte dat boven het wateroppervlak uitsteekt, is het openlijk stotteren (de blokkades en de haperingen). Maar het gedeelte onder het water (de gevoelens van angst en minderwaardigheid) is nog stukken groter, maar blijft voor de buitenstaander onzichtbaar. Helaas betekent dit ook dat mensen die stotteren veel meer lijden onder hun handicap dan menig buitenstaander kan vermoeden.

13:21 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: stotteren, ijsberg, koffie, handicap |  Facebook |

20-05-07

Cartoon

image002 Deze cartoon is erg toepasselijk, net nu deze week in Gent het proces start rond het failliette spraaktechnologiebedrijf Lernout&Hauspie. Bron: GRIP vzw

23:49 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cartoon, stotteren, spraaktechnologie |  Facebook |

08-05-07

Moedige getuigenis

Op de populaire website YouTube vond ik dit filmpje over een jong meisje, die op de Nederlandse televisie vertelt over haar stotterprobleem.

11:12 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stotteren, getuigenis |  Facebook |

15-04-07

Stotteren en solliciteren

Heel wat stotteraars hebben schrik om te solliciteren uit angst om afgewezen te worden. Binnen onze zelfhulpgroep hebben we over dit heikele thema al heel wat gediscussieerd. Op basis van onze eigen ervaringen kwamen we tot de bevinding dat we ons stotterprobleem best niet vermelden op onze CV. Dit geldt trouwens voor alle andere handicaps, want op je CV staan best geen negatieve zaken. Tijdens het sollicitatiegesprek kan je dan weer wel melden dat je last hebt van stotteren, maar zeg er dan ook meteen bij dat dit beletsel vormt voor de job. Je kan er ook bij vermelden dat je dankzij stottertherapie al heel wat vooruitgang hebt geboekt, of dat je actief bent binnen een zelfhulpgroep. Door zelf over je stotteren te praten, neem je bij jezelf ook veel "prestatiedruk" weg, waardoor het stotteren zelf ook zal verminderen. Een aantal jaren geleden solliciteerde een lid van de Vlaamse Stotter Unie eens voor een leidinggevende job bij een multinational. Ze moest het sollicitatiegesprek ook nog eens in het Engels voeren. Tijdens het gesprek bracht ze zelf haar stotterprobleem ter sprake, maar ze voegde er ook meteen aan toe dat ze een Impoco-stage had gevolgd, waardoor het stotteren haar niet langer hindert om presentaties te geven of om vergaderingen te leiden. Ze toonde ook de spiercontracties die ze moest doen. De werkgever reageerde hierop erg positief, en ze kreeg de job. Stotteren hoeft dus geen beletsel te zijn in de zoektocht naar een geschikte job, zelfs als dit een job is waarin je veel moet praten. Wettelijk gezien mag een werkgever trouwens niemand afwijzen op basis van een handicap. Al is dit in de praktijk maar moeilijk te controleren, omdat de werkgever andere motieven zal inroepen om de afwijzing te rechtvaardigen. Hoe je het dus ook draait of keert: stotteren en solliciteren blijft een moeilijke combinatie.

18:42 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: solliciteren, job, werk, sollicitatie |  Facebook |

06-01-07

Winston Churchill: stotteraar, en toch een geniaal redenaar

churchill bevanZestig jaar geleden waren de beste redenaars van het Britse parlement beiden stotteraars. Ik heb het over de oorlogspremier en leider van de Conservatives, Winston Churchill (1874-1965), en over zijn politieke rivaal, de socialistische voorman Aneurin Bevan (1897-1960). Heel wat analisten zijn zelfs de mening toegedaan dat de krachtige radio-speeches van Churchill (foto links) hebben bijgedragen aan de overwinning van de geallieerden, omdat ze het moreel van de bevolking en de soldaten opkrikten. Telkens Winston Churchill een speech moest geven, bereidde hij er zich wekenlang op voor. Hij schreef steeds de volledige tekst uit, en oefende er dan weken op. Hij bereidde op voorhand ook alle mogelijke antwoorden op kritische vragen voor. Het zorgde ervoor dat Churchill steeds beter geïnformeerd was dan zijn rivalen. En vooraleer een toespraak te geven, neuriede Churchill steeds discreet tegen zichzelf. Churchill ontdekte ook al snel dat stotteren bepaalde voordelen met zich meebracht. Toen hij 23 was, schreef hij: "Soms zorgt een lichte stotter of ongewilde stilte ervoor dat ik de aandacht trek van het publiek." De jonge Churchill vreesde echter dat zijn spraakgebrek wel eens zijn politieke ambities zou kunnen fnuiken. Daarom begon hij van jongsafaan haast maniakaal te oefenen. Tijdens het wandelen begon Churchill tegen zichzelf te spreken. Zo zei hij als oefening: "The Spanish ships I cannot see, since they are not in sight." Die andere geniale stotteraar Aneurin Bevan (foto rechts), socialist en oprichter van het Britse gezondheidssysteem National Health Service, hield er een andere tactiek op na. Om zichzelf te oefenen, hield Bevan zoveel mogelijk toespraken. Ook ontwikkelde hij een uitgebreid arsenaal aan synoniemen om indien nodig 'moeilijke' woorden te omzeilen. Bevan werd algemeen beschouwd als de tweede beste redenaar van het parlement. Na Churchill uiteraard. Of wat had u gedacht?

00:15 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: churchill, winston churchill, aneurin bevan |  Facebook |

31-12-06

Moet Stevaert zich 'outen'?

stevaertDe huidige Limburgse provinciegouverneur Steve Stevaert heeft wel eens last van stotteren. Stevaert zelf heeft zich nog niet 'geout' als stotteraar. Dat hij niet altijd vlot kan spreken, wijt Stevaert zelf aan ademhalingspauzes en dus niet aan stotteren. Een wat vreemde uitleg vind ik zelf. Want Stevaert neemt die ademhalingspauzes dan wel op erg vreemde ogenblikken. Midden in een zin bijvoorbeeld. Als je hem dan enige tijd hoort spreken, dan merk je dat Stevaert een kampioen is in het net-niet blokkeren op een woord. Vroeger had hij dat overigens meer dan nu. Camera-ervaring allicht. Conclusie: Steve Stevaert stottert. Sommigen vinden dan dat hij zich moet 'outen' als stotteraar, want dit zou voor alle lotgenoten een hart onder de riem zijn. Zelf vind ik niet dat hij zich moet 'outen'. Stotteren, hoe pijnlijk hoorbaar ook, behoort immers tot iemands privé-leven. Deze discussie doet me zo'n beetje denken aan de homo-hetze met de boysband Get Ready. Een holebi-magazine vond bijna tien jaar geleden ook dat de groepsleden zich moesten 'outen' als homo's, in plaats van zogezegd hun vrouwelijke fans te bedriegen met aanstekelijke liedjes. Gevolg: de groepsleden ontkenden hun geaardheid, dienden zelfs een klacht in tegen het magazine en wonnen dat proces. Resultaat: veel hetze voor niets. 'Outing' is immers geen plicht, maar een vrije keuze. Ik stel voor om het zo te houden, ook bij stotteren.

14:34 Gepost door Zeemeeuw in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: stevaert, sp a, politiek, stotteren |  Facebook |